Een beetje vreemd voelde het wel: met zo'n verhuizing regel je vele formaliteiten, dat kende ik uit eerdere ervaringen. Al die eerdere ervaringen vonden plaats binnen dezelfde gemeente. Mijn gang naar Amersfoort betekent nu ook een gang naar het gemeente loket om mij daar in te laten schrijven en in Voorschoten uit te schrijven. En nu ik ga samenwonen met mijn al in Amersfoort wonende vriendin, moet zij officieel verklaren dat het goed is dat ik bij haar intrek. Voor ons beiden voelde dat moment, na zoveel gemeenschappelijkheid van de afgelopen jaren, een beetje vreemd.

Wel logisch, dat wel: ik stel me voor dat je door een gebied rijd, een leuke woning ziet, aan het water, bootje voor de deur, en dat je denkt: Kom, laat ik me vandaag daar even inschrijven. En daarna bel je aan en zegt tegen diegene die open doet: Goededag, wij kennen elkaar nog niet, maar ik kom hier wonen.

Enfin, mijn partner heeft een formulier ingevuld en nu ben ik per 15 augustus ingezetene van Amersfoort.

De afgelopen dagen is er hard gewerkt om onze spullen samen te voegen tot een lekker thuis. Zelfs de laatste dozen zijn al uitgepakt (ok, behalve 2 met Kerstspullen, maar dat laat ik graag nog even zo) en vanmorgen is de hele stapel al weer opgehaald door het verhuisbedrijf.

En vandaag ga ik niet zo veel meer doen; de beentjes willen even rust, en de rest ook geloof ik. Alleen maar heel dankbaar zijn, voor wat er allemaal is. De enorme inzet van de mannen van het verhuisbedrijf om onze meubeltjes en spullen zorgvuldig te verplaatsen. Kracht, inzicht en meedenken met toewijding. Super! En dan al die lieve reacties, op mijn nieuwsbrief, de mensen die al langs geweest zijn, de kadootjes, de verse jam, de lieve kaarsen-wens uit Italië, de bloemenzee, het verrassingsontbijt. Allemaal wensen van lieve mensen om ons heen, die ons deze dagen even "dragen". En dat voelt fijn, na zelf ook veel gedragen te hebben, zo deze laatste dagen.

Ik laat me vandaag graag even "dragen".