Stap voor stap en gearmd lopen wij via het parkje. Van het terras van de Bruine Boon, langs Van der Werff, door het parkje. In het gras liggen studenten, van de zon te genieten. Althans die met een blanke huidskleur. De anderen verkiezen een bankje in de schaduw. Een opvallend onderscheid. In het water links van ons ligt de zojuist afgemeerde boot van een vader met drie getatoeerde zoons. Vader droeg een t-shirt en zijn haar iets korter, maar Gerard van der Berg zou hier een leuk programma van hebben kunnen maken. (Zo Vader, Zo Zoon weet je nog?). "Die rotlui" zegt mijn moeder en even denk ik dat ze het over hen heeft. Maar nee, ze doelt op de stratenmakers, die dit pad veel te hobbelig hebben neergelegd. "Als ze dat nou goed doen, heb ik geen last van mijn rug."

We lopen voorzichtig door; de eens zo stoere vrouw moet buigen voor rotlui. De stratenmakers, de arts die de testuitslagen doorgeeft en de politie die haar rijbewijs innam. Zouden die laatste dezelfden zijn geweest, die met z'n allen op de fiets sprongen om haar auto terug te vinden, die zij kwijt was? Allemaal rotlui, het ligt niet aan haar en ze gaat haar huis niet uit. Als we dat maar weten.

Tien keer langzamer dan ik van haar gewend ben ("Ja, die stoelen op dat terras; dan doet mijn rug zo'n zeer") lopen we in de richting van de auto. Haar rug is krom en wordt steeds krommer. Langzaam begint hij te buigen en kan zij haar rug niet langer recht houden.

Ik buig voor haar en voor haar lot. Mijn moeder... "Alles komt gewoon omdat ik veel heb meegemaakt". En dat heeft ze. Door de fontein laat zich een prachtige regenboog zien.

's Avonds laat, voor ze haar bed in stapt, belt ze nog een keer: "Ik weet het; ik ben niet goed meer."

Jeannette