Nadat onze wegen jaren lang langs hetzelfde pad liepen, was er een T-splitsing waarop net iets te veel gebeurde om de gezamenlijke weg te vervolgen. Bijna een jaar bewandelden we ieder ons eigen weg, soms lopend op het pad waar de ander of we samen eerder waren gegaan.

Wegen vol herinneringen, waarbij valkuilen volgden. Ontmoetingen als spiegels van deze of voorbije tijd.

Vandaag kruisten de paden weer en spraken we over wat ons bezig hield en houdt, op onze weg, het levenspad. Ik kreeg van haar een mooie Loesje-kaart:

"De weg loopt niet waar je 'm verwacht."

Het is mooi om daarbij te bedenken dat de weg niet recht is. Dat hobbels genomen kunnen worden. En tegelijkertijd is het levens cyclisch, net als de natuur, onze natuur. En zo nemen w vaak een zelfde hobbel, stappen we in weer een valkuil. Omdat ie er net even anders uit ziet of omdat we gewend zijn mee te bounchen met het gestuiter nadat we de hobbel genomen hebben. Soms doen we dat door een afslag te nemen en soms "recht zo die gaat." Telkens opnieuw de mogelijkheid om te ervaren, te ontdekken en te leren. Een leven lang. Tot de cirkel rond is. De cirkel van onze natuur, ons leven.

Het is herfst.

Ik vervolg mijn weg. Zij de hare. Ben benieuwd waar onze paden weer kruisen.

Jeannette