De laatste hoofdstukken van het boek Ode aan de arbeid van Alain de Botton las ik aan boord, zeilend op de Grevelingen. 12,5 meter schoonheid gleed door het water of lag daar nu en dan sereen op veradnering van de meter te wachten, die 0.0 aangaf. Voor de echte zeiler dramatisch weinig wind, ik vond het prima om de afwisseling te ervaren van het aandraaien van lieren, het binnen- en buitenboord halen van de stootwillen en het uitlezen van mijn Ode aan de arbeid. Vooral haar arbeid en die van haar partner maakten dat wij aan boord van dit prachtige jacht dit weekend verbleven. En dat was genieten.

Vanuit dat perspectief was het misschien geen toeval dat ik voor het eerst in mijn leven mee mocht maken, dat we -ondanks dat we ons netjes aan de route tussen de betonning hielden- aan de grond liepen op de Grevelingen. De dieptemeter gaf van het ene op het andere moment genadeloos een aantal horizontale streepjes aan en de (lichte) schok die voelbaar was verried dat het hier niet om een kapotte meter ging.

Dat je voor loslaten in de overgave mag en je lijntje aan een vriendelijk echtpaar, dat binnen no time langs zij lag, mag overhandigen, maakte het tot een ervaring die ik niet had willen missen.

Ach, zo kun je in één weekend aan de grond zitten en je toch rijk voelen.

Dag, fijne week; wij beginnen met een fotoshoot van ons werk vandaag. Tikje mascara dan toch maar deze keer....?

Jeannette