"Kan jouw hond vliegen?", vroeg ik als in een reflex aan een vriendin, die gister bij ons een workshop kwam doen. We stonden in het Bolwerk en in een flits zag ik in het woonhuis een lichtkleurig onbestemd iets voor het raam omhoog vliegen om even snel weer te verdwijnen. Het eerste dat ik kon bedenken: bij mij vliegt er normaal gesproken niets door het huis, dus het moet wel haar hond zijn, die ze tijdens workshops wel vaker in onze huiskamer laat verpozen. Na haar ontkennende antwoord wist ik wat het moest zijn: mijn kat, die niet van honden houdt en vice versa. Met de snelheid waarmee de kat haar nieuwe potentieel had ontdekt vloog ik het huis in en trof daar een schouwspel van hond en kat, zoals dat in menig huwelijk wordt nagebootst. De nagels in het parket en de vlokken haren in de huiskamer bevestigden mijn vermoeden.

Jij er uit of ik er uit? De hond kreeg een privéplek op het terras en de kat had ongeveer een kwartier nodig om haar staart weer tot normale proporties terug te brengen.

Toen zij de juiste plek ingenomen hadden werd het nog een mooie dag. Voor allen.

Jeannette