Gister werd ik twee keer geconfronteerd met het onderscheid tussen "pijn" en "angst voor de pijn".

De eerste keer was dit in het interview met Ingeborg Bosch in Happinez over de door haar ontwikkelde therapie Past Reality Integration. Zij gaat er daarbij van uit dat we als kind afweermechnismen hebben ontwikkeld om de pijn die ons werd aangedaan niet te hoeven voelen. Dat op zich is niet nieuw en wie het boek Het drama van het begaafde kind van Alice Miller heeft gelezen, zal dat herkennen. Het zijn juist deze afweermechanismen die ons als volwassene doen lijden, omdat ze onze waarneming van de werkelijkheid vertekenen. Angst, somberheid, boosheid, overspannenheid en gebrek aan ècht contact, veroorzaken in het heden onze problemen.

Door nu de afweer te "ontmantelen" kunnen we de pijn onder ogen zien, aangaan, en daarmee bevrijd worden, aldus Ingeborg Bosch. Binnenkort verschijnt haar boek "De onschuldige gevangene", dat ik zeker ga lezen.

Leuk detail: de omslag heeft veel weg van het boek Vonken van Verlangen. Een prachtboek (zie ook mijn boekenaanbevelingen in de rechterkolom). Dat belooft veel goeds.

Vervolgens las ik het boek "De Boeddha en de terrorist" van Satish Kumar, een fabel over geweld en spiritualiteit. Daarin wordt een scène beschreven waarin een vrouw bevalt van haar eerst kind. Ahumsaka, de hoofdpersoon uit dit boek, ondersteunt de vrouw en zegt: "Zuster, pijn maakt deel uit van het leven. Als je de pijn accepteert, is hij minder erg. Verzet je er niet tegen. Verzet tegen pijn brengt spanning en onrust teweeg en onrust leidt tot angst. En die angst voor de pijn is erger dan de pijn zelf. Deze pijn gaat voorbij."

Twee manieren om om te gaan met angst en pijn.

Een pijnloze zondag, of ieder geval zonder angst voor de pijn.