"Mooi mam, je doet het goed! Jeumig, wat een knaller." Kijk, zo'n compliment doet een moeder goed. Met iets meer kilo's, of eigenlijk veel meer, opgeteld bij minder conditie dan 20 jaar geleden sta ik de sterren van de hemel te slaan. Ahum. Maar genieten doe ik wel, met mijn 2 kinderen en een logée vertoeven we urenlang in het sportcentrum Pellikaan in Amersfoort. Mijn zoon kijkt de kunsten af op baan 1 en 2 van de leerlingen van Tennisschool Rob Timmerman en ik ga in gedachten terug naar zo'n 25 jaar geleden. Een tijd waarin ik bijna 6 dagen per week in een sporthal te vinden was. Trainen, trainen, spelen, wedstrijden en ook veel plezier op en langs de baan. Badminton was het in mijn geval. De sport van mijn leven, dacht ik toen. Veel ging er voor opzij, soms ook het gevoel om wat langer kind te mogen zijn. Maar dat weet je achteraf pas.

Nu speel ik af en toe tennis. Vooral omdat het meestal lekker in de buitenlucht kan; die zweetlucht in de sporthal... ik had er vroeger geen last van kennelijk, of droeg er zo aan bij dat het niet meer opviel. Zou kunnen. Nu geniet ik liever van beweging en buitenlucht tegelijk.

Maar hier in dit multifunctionele sportcentrum heb ik het deze dagen met lief en kids prima naar mijn zin. Spelend en ook kijkend. Wat heerlijk om die talentvolle jeugd te zien, die met plezier uren staat te trainen en spelen. Schijnbaar moeiteloos worden de moeilijkste ballen geslagen en krijg ik even de indruk dat ik met een beetje training ook wel weer een redelijk peil zou kunnen bereiken. Gek, toch dat de afstemming tussen de oren en het lichaam niet helemaal congruent zijn, ook na al die jaren nog niet. En toegegeven, als ik m'n dag heb sta ik lekker te spelen, maar dat je me nu nog 's nachts wakker zou kunnen maken, waarna 1 tien ballen (toen shuttles) moeiteloos naast elkaar op de achterlijn zou slaan. Nee, dat is dagdromen. Ik keer terug in het nu. Er wordt gelachen en wordt afgezien. En dat hoort er allemaal bij.

"Tennissen voor mensen met gevoelige snaren" zie ik op een reclamebord van De Algemene Boekhandel.

Tja,

Jeannette