Ze beten zich vast in een rottig onderwerp. Terwijl ze niet voor elkaar onder wilden doen was duidelijk dat één van hen de dominantste van de twee was, kleurrijker ook. Terwijl de ander zich bij tijd en wijle op een ander spoor liet zetten of dat misschien ook zelf deed om de confrontatie met de kleurrijke opponent niet aan te hoeven, leken zij vast van plan gefocust te blijven op datgene waarop zij hun zinnen hadden gezet. Tussen de twee achterste liggers van het bankje waarop ik zat kon ik het tafereel gade slaan. Niet de meest gemakkelijke positie om dit laag bij de grondste proces te observeren. Soms leken zij collegiaal met elkaar om te gaan en hun point of interest vanuit gemeenschappelijkheid te benaderen. Dan weer waren zij elkaars concurrent, waarbij de kleurrijkste van de twee zich het meest onverstoorbaar bezig hield met waarmee hij (of zij) bezig was.

Terwijl ik nog even van het najaarszonnetje genoot, zag ik de strijd. De wesp en de vlieg, zij wilden beiden de druif eten, die van de ranken boven mij, op de grond gevallen was.

Wat ik me afvraag: is een vlieg bang om gestoken te worden door een wesp?

Jeannette