Na terugkeer uit het nog heel zonnige Italië, waar we een heerlijke week in de Sabijnse heuvels vertoefden (bij VillaFM, een aanrader!), lag het terrein om ons huis vol bladeren. Zo ontzettend mooi. Eigenlijk te mooi om op te vegen, maar met het vooruitzicht op -nog meer- regen en de komst van bezoekers en klanten leek het een goede gelegenheid om vanmorgen de heksenbezem ter hand te nemen.

Het was duidelijk dat de bladeren nog maar pas van hun takken gevallen waren. De klimop langs de garagemuur liet alle gele steeltjes in één richting wijzen. Het leek wel een pas gekamd kapsel. En daaronder werd het zicht op de aarde en planten ontnomen door een dikke laag van rode en gele bladeren. Het leek wel alsof deze kleuren zo uit een potje kwamen, te kunstig om ècht te zijn. Een vreemde redenering realiseer ik me. Het idee dat de natuur zo mooi uit ziet, dat je denkt dat het niet ècht is. Lijkt een beetje op de reactie van een kind dat voor het eerst een erwtenplant ziet en zegt: "Kijk, die zien er net zo uit als die bij ons in de kast in de blikjes groeien." Het is dus maar een kwestie van perspectief wat wij als echt of alsof ervaren. En met een leven dat zich vaak steeds verder van de "bron" van alles afspeelt, is het ook steeds moeilijker om je te realiseren wat dan die bron is.

Maar dat er een bron is, zal niemand ontkennen. Of dat nu buiten je zelf of in je zelf is.

Langzaam, in stilte en in bijna gelijke bewegingen, ging de heksenbezem van links naar rechts. Om met elke beweging een pluk bladeren op een hoop te vegen. Daarna verdwenen ze in de groene container. En binnenkort brengt een grote oranje auto ze naar hun volgende bestemming, opdat zij terug kunnen keren naar hun bron?

Ik wens je een kleurrijke week!

Jeannette