Terwijl hij observeerde wat er gebeurde, zag, voelde en rook je dat het hem raakte. Zijn lijf reageerde door geen moment stil te zitten en hij frunnikte onafgebroken aan zijn vingers. Nadat zijn ogen vochtig werden, maakte hij slikbewegingen. Zijn kin ging omhoog, zijn keel zat dicht terwijl de ademstokte. In een fractie herstelde hij zich: ongevraagd vertelde hij dat het allemaal erg interessant was. Hij deed veel, heel veel en eigenlijk vond hij alles wel interessant. Daarom stelde hij veel vragen; om het allemaal te begrijpen. Dat is waar zijn hoofd hem als van ouds te hulp schoot. Maar was dat om alles te begrijpen of om niet te hoeven voelen. En dat was precies waarnaar hij zo op zoek was: weer mogen en kunnen voelen.

En telkens als hij voelde, dan werd zijn hart bang en nam zijn hoofd het over.

Wanneer stokt jouw adem vandaag? En wat in jou neemt dan de regie over?

Jeannette