Hij was gewend om eerst z'n doel te bepalen voordat hij een stap zette. Daarmee kon hij vooraf bepalen of zijn stap zinvol was. Toen zette hij zijn eerste stappen zonder doel. Hoe zinvol dat was bleek na afloop, toen hij vertelde wat hij erbij had gevoeld. En daarmee kreeg "voelen" een nieuwe dimensie. Of was hij het zelf?