Vanmorgen opende ik zoals zo vaak de nieuwsbrief van mijn oude woonplaats, een manier om nog een beetje connected te blijven. Tot mijn grote schrik las ik over een vermissing van iemand met wie ik jaren geleden veel contact had op de tennisbaan. Zijn vrouw en ik waren redelijk "aan elkaar gewaagd" en speelden graag tegen elkaar en ook het viertal dat wij maakten met wederzijdse partners maakte dat we menig sportief uurtje doorbrachten. De tijd verstreek en een scheiding volgde. Zowel bij mij als bij hem. En zo verloren we elkaar uit het oog. Nog zo af en toe kwam ik hem tegen in het dorp waar ik geboren ben. Hij ook trouwens. En nu lees ik dat hij vermist is. Vertrokken in overspannen toestand. 3 keer lees ik het bericht. In een reflex denk ik: "Dus, toch." Iets is mij is blijkbaar niet verbaasd, maar de schok wint het van deze reflex. Daarna laat ik het bericht lezen aan mijn vriendin en zeg dat het natuurlijk ook "gewoon kan zijn dat hij ergens heen is." Mijn vriendin wijst mij op het zinnetje waarin staat dat hij een afscheidsbrief heeft achtergelaten. Drie keer gelezen en niet gezien; niet kunnen of niet willen zien.

Beste A., ik hoop dat je er nog bent, maar in ieder geval dat je daar bent, waar je wilt zijn.

Jeannette

P.S. Inmiddels is er bericht dat hij levend is aangetroffen. Ik hoop van harte dat hij de zin van het leven kan (her)vinden.