Soms belt ze 4 keer op een dag. Om iets waar ze bezorgd over is. Of over iets waar ze al eerder over belde, maar dat weet ze niet meer. Vroeger was ze bezorgd over iets van haar kinderen; nu gaat het over alles waarvan ze het gevoel heeft dat ze er de grip op verliest. En dat is veel; eigenlijk gaat het over de grip op haar leven. Zonder rijbewijs, zonder auto en zonder heel veel meer dat haar lief is en was. En daarmee wordt haar wereld kleiner, haar angst groter en de druk op haar omgeving, bewust en onbewust groter. "Ik voel me net een vluchteling" zei ze onlangs. En wie mijn moeder ziet als ze daarbij met enige zelfspot haar blije lach toont, zal onmiddellijk bereid zijn om het opvangkamp te worden en haar te behoeden voor haar vijand. Alleen die vijand is voor haar soms het leven zelf, in deze fase.

Daar moet ik aan denken als ik op de cover van Psychologie lees over het artikel: "Help mijn ouders worden oud!"