Na een dag energetisch waarnemen binnen het supervisiejaar van de EKV-opleiding ging ik niet zoals anders met de auto naar huis, maar met de trein. Dat de auto als een verlengstuk van je aura als een cocon om je heen kan voelen ervaar ik niet altijd bewust. Wel is voor mij helder dat een treinreis na afloop van zo'n dag geen onverdeeld genoegen voor mij is. Althans niet als er een bovenleiding kapot is ter hoogte van Amersfoort waardoor ik niet van Amsterdam Zuid naar Amersfoort kon, maar een omweg moest nemen, via Utrecht. Dat betekende een andere trein, die een tussenstop maakte op station Bijlmer, waar groepen voetbalfans de trein binnen kwamen. Ze leken redelijk goed gemutst; geen idee van welke club ze waren, maar ze werden gesponsored door Heineken zo te zien. Verder had de motivatie van de dag hun vocabulaire gefocused op uitsluitend woorden die met een K begonnen. Ik moet toegeven, zeer creatief en sommige kende ik echt nog niet. Bedankt mede-reizenden; ik heb weer wat geleerd. Met een tussenstop op het Utrechtse NS station werd ik geconfronteerd met een volgende nouveauté, namelijk dat er een bom op een spoor lag en dat het nu echt dubieus werd of de enkele trein die naar Amersfoort zou gaan dat nog wel zou doen op een voor mijn energiesysteem verantwoord moment.

Een aantal veiligheidsmensen probeerde soepeltjes de mensenmassa te reguleren, niet te veel ophef te maken van flessen kapot gooiende mensen en de agitatie van weer een andere groep. Het NS-personeel probeerde er het beste van te maken, al vond ik het antwoord: "Geen idee meneer, ik begin ook net met mijn dienst" niet het sterktste antwoord in de richting van een verontruste reiziger van bovengemiddelde leeftijd. Enfin, mijn zonnevlecht was in strijd na een dag verbinding met het 3e oog te hebben ervaren. In ieder mens is veel moois te zien, zo ook vanavond. Al kwamen er ook wat andere beelden mee. Best prettig zo'n bovenleiding met kosmische informatie al had ik op dit moment graag de verbinding op het spoor kunnen helen vanaf de plek waar ik stond.

Blijkbaar straalde ik nogal veel vertrouwen uit, want menigeen kwam mij vragen welke trein ze het best konden nemen. En nee, ik had geen blauw jasje aan of pet op. Het gedrang en geduw voor mijn andere twee ogen maakte dat mijn zonnevlecht het bijna won; ik voelde een stroom van adrenaline naar boven schieten om mij te manifesteren in deze menigte. Mijn hart was niet blij. Ik gedachten verbond ik mijn zonnevlecht met mijn basischakra en herstelde mijn gronding: ik wist nu dat ik het hier wel uit zou kunnen zingen tot er een oplossing kwam. Thuiskomen lukt altijd, ook al zijn er omwegen. Ik wist echter ook dat ik een vraag kon stellen en dat mijn lief op een kwartier rijden was, met de auto.

Dat laatste heb ik gedaan: ik heb mijn lief gebeld en haar gevraagd om mij te komen halen. In afwachting daarvan heb ik een plek buiten het station gezocht, in de stromende regen en het donker. Maar voor mij voelde het heel licht.

Ik wens je een lichte dag, ook als je je in het donker begeeft.

Jeannette