Tijdens de workshop spraken wij over de kracht van taal. In een gedicht, in een lied. Soms zijn het de woorden zelf, maar veelal de toon, de klank en de cadans van het uitspreken er van. Daarom vandaag een gedicht dat ik nog niet kende van M. Vasalis: Als je een landschap was ".

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen
Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen,
stil staan en kijken met mijn ogen open
en languit op de harde grond gaan liggen,
er mijn gezicht op drukken en niets zeggen.
Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven,
waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken
en op de vrije wind daartussen,
die in mijn haren woelt en mijn gezicht met kussen
bedekt, zonder te vragen, zonder te beloven.

---------------------------------------
uit: 'Vergezichten en gezichten', 1975.

Op deze 26e november. En ik realiseer me dat het de verjaardag van mijn vader is. Mijn lieve vader, die zich ook al een tijdje bevindt in de vrije wind tussen tussen buien licht en donkre wolken .