Vandaag een workshop opstellingen in het Bolwerk. Gister heeft M. ons geholpen door weer even extra te stofzuigen en dweilen in de ruimte. Af en toe heerlijk bij het intensieve gebruik van de afgelopen tijd. En van Charlotte kregen we een prachtige bak met bloemen, kado, omdat ik had gezegd dat de roosjes van de vorige keer wel erg snel "weg" waren. Fijn om vandaag weer met elkaar in deze ruimte te zijn, om tijd de besteden aan de eigen processen van de aanwezigen. Daarmee besteden we ook, bewust en onbewust, tijd aan diegenen van voorbije tijd, onze voorouders. En daarmee denk ik aan het stukje dat ik opgestuurd kreeg van mijn neef F.

Het is de tekst van een column van Marjoleine de Vos: "Je tijd heeft jou gehad."

In de column verwijst ze naar een tekst van Grossman; die laat een personage overwegen: „De tijd stroomt een man of een staat binnen, nestelt zich in hen en gaat dan weer, de tijd verdwijnt, maar de man en de staat blijven, ook al is hun tijd voorbij. Waar is hij heen? De man ademt, hij denkt, hij huilt, maar zijn eigen enige, speciaal met hem verbonden tijd is weg, verstreken, vervlogen. En de man blijft achter.”

Marjoleine de Vos mijmert: "Dat is een raar beeld, maar het is wonderlijk precies. De tijd met zijn echte dagen en echte leven is voorbij, maar je bent er nog, een stiefkind van de huidige tijd, die niet meer de jouwe is en nooit meer zo van je zal houden als je eigen tijd deed."

Hoe is het met jouw eigen tijd?

Dank je wel F. voor het opsturen.

Jeannette