Goed afscheid nemen is een voorwaarde om door te kunnen. Zo waar en zo herkenbaar. Daarom werd aandacht besteed aan het nemen van afscheid van een collega, die binnenkort op een andere afdeling gaat werken. Dat hiermee emoties los komen die voorbij dit ene afscheid gaan is voelbaar. Voelbaar voor allen, waarbij wij onbewust contact maken met eerdere momenten van gevierde en niet gevierde afscheiden. En daarmee ontstaat lucht en nieuwe ruimte, om verder te gaan, te groeien. Op je eigen levenspad en samen met anderen.

In de loop van de middag namen we opnieuw afscheid, van elkaar en van de dag. En soms voelt dat wat onhandig. Geef je elkaar een stevige hand? Wordt er gezoend, een korte omhelsing of kijk je elkaar even in de ogen? Wat wil je zelf en wat wil de ander? Ook dat proces verdient respect. Van jezelf en van de ander.

Ik begrijp nu waarom mijn Belgische gastvrouw en ik gisteravond zo'n mooi gesprek hadden over cultuur, vous-voyeren en tu-toyeren. Ze kocht er onlangs een boek over "How to do business in Sixty Countries, Kiss, bow or shake hands?"

Ik buig vandaag voor de dag en haar deelnemers en kijk terug op een teamdag van ongekende schoonheid. Een schoonheid die geen jurk hoeft te dragen om gekend te worden, maar die door anderen wordt gezien omdat ze van binnen naar buiten straalt.

Ik wens jou ook een schone dag verder.

Jeannette