Vandaag is het 10 december en in mijn outlook plopt de verjaardag op van de oudste zoon van mijn vriendin, met wie ik al sinds mijn 6e, met een hele grote tussenpoos weliswaar, een vriendschap heb. Jarenlang woonden we bij elkaar om de hoek, bezochten we dezelfde middelbare school, waarna we elkaar uit het oog verloren. Na het verlaten van het ouderlijk huis liepen onze wegen jarenlang over een ander pad, waarna we elkaar, beiden zwanger, op een beurs voor... jawel, zwangeren, weer tegen kwamen. En toen bleken we weer bij elkaar om de hoek te wonen, in dezelfde nieuwbouwwijk. Zij werd als eerste moeder en dat is nu 15 jaar geleden.

Inmiddels zijn we beiden verhuisd; zij een aantal straten verder in dezelfde wijk en ik, zoals de trouwe lezer weet, deze zomer naar Amersfoort. Gelukkig is uit het oog op dit moment niet uit het hart. Inmiddels zitten onze kinderen ook weer op dezelfde middelbare school, parallelklassen, net als wij destijds. Het kan verkeren. Gefeliciteerd R., wat word jij en wat worden jullie groot.

En met dat laatste woord, "groot", wil ik jullie nog even een inzicht voorleggen of eerder een afweging: Als je vaak je hoofd stoot, is dat dan omdat je niet diep genoeg buigt of omdat je je eigen grootsheid niet erkent?

Ik wens je een fijne dag en zorg dat je je hoofd niet stoot, of misschien juist wel....

Jeannette