hoorde ik haar zeggen. En daarmee bedoelde zij ongetwijfeld dat ze heel veel van ze houdt. En tegelijkertijd droeg ze hiermee een grote last over aan haar kinderen. De last die het leven haar te dragen gaf. Een leven waarin veel verdriet, ziekte en afscheiden op jonge leeftijd voorkwamen. Een leven waarin het soms voelde dat er voor haar geen plek was. Een leven waarin ze rouwde om de dochter die ze nooit gekregen heeft en daarmee een leven waarin ze de jongens in haar leven zo graag een plek wilde geven, maar daar niet in slaagde. En dat is niet zo vreemd als de verbinding met wat er niet meer is zo zwaar weegt. Daarmee kan wat er wel is, slechts af en toe en ten dele worden gezien. Ik hoop dat ze binnenkort beslist: "Ik blijf!" omdat zij zelf (ook) een mens is om van te houden. En dat begint bij houden van jezelf.

Ook een beetje houden van jezelf deze week? Zeg de mantra "Ik hou van mij" en ervaar wat het met je doet.

Ik wens je een liefdevolle week,

Jeannette

P.S. de afbeelding is van de tentoonstelling Zonen en dochters van Amersfoort