"Met een zonnetje in huis verdampen de tranen" verklaarde de spreuk van de dag op de kalender. Op die dag werkte ik met een groep teamleiders aan hun onderlinge samenwerking. En toen bleek de samenwerking er anders uit te zien, dan men tot dan toe had ervaren. Of toch niet? Het is altijd de vraag of het de oplopende druk is of het gevoel voor ruimte die maken dat er tranen komen. En ook bij wie die tranen zich laten zien. Wie huilt er? Is dat diegene die de tranen laat zien, degene die de grapjes maakt, medelijden heeft met de ander, of degene die zegt dat we maar even verder moeten gaan zonder haar of hem?

Voorbij de schaamte, de teleurstelling en het schuldgevoel, ontvouwt zich dan het verlangen. Het verlangen is altijd groter, al heeft de stap over de brug er naar toe de ondersteuning nodig van het elkaars mens zijn om er te komen. Wat is jouw verlangen?