Tijdens een onverwacht uitgebreid bezoek aan de sauna van Soesterberg (aanrader) las ik het boek Zorg met compassie van Pouwel van de Siepkamp. Hij werkte jarenlang in de gehandicaptenzorg en schreef, nadat hij eind jaren tachtig kennis maakte met "gentle teaching" daar een boek over. Zijn boek "Zorg met Compassie" is de opvolger, waarbij hij put uit zijn grote inspiratiebron, het boeddishme. Het boek is een pleidooi voor een werkwijze waarbij de zorgverlener op een onvoorwaardelijk liefdevolle manier hulp biedt aan de cliënt. Compassie en mededogen zijn het sleutelwoord.

Mededogen en medelijden lijken vaak verward te worden in de praktijk van het zorgen voor elkaar als mens. Vooral het medelijden maken dat zorgverleners uitgeput, opgebrand en burn out raken. En daarmee vanuit onmacht tot een dominante zorgstijl komen. Ongewenst, onbedoeld en ongewild.

Rustig zittend bij de open haard las ik geconcentreerd. Tot er een mevrouw was die de titel van mijn boek las en met een "Dat is ook toevallig" haar boek omhoog stak. Het was Het Tibetaanse boek van leven en sterven van Sogyal Rinpoche, een boek dat overigens door Van de Siepkamp regelmatig wordt aangehaald. Haar enthousiasme over de mate van synchroniciteit of toeval bleef niet daarbij. Mijn boek moest even goed bekeken worden om daarna beoordeeld te worden, met een "Nee, dat is toch voor mij niet zinvol meer. Daar ben ik voorbij." Dat laatste vond ik wel prettig, want dan daarmee werd de kans dat ik zelf verder mocht lezen in mijn boek groter. Er volgde nog een intermezzo: De vraag werd gesteld of ik het verhaal over de stoeptegel kende. Er kwam mij op dat moment geen stoeptegel bekend voor. Na een ontkennend antwoord schoof ze ongevraagd op de stoel naast mij en begon voor te lezen met een "Het is maar kort hoor." Na het uitspreken van de laatste zin keek ze me triomfantelijk aan. Haar blik intepreteerde ik als een "Nou, wat vind je ervan? Heb ik een leuk stukje voorgelezen of niet?" Ik besloot me niet te laten verleiden. Met een "Dank je wel" verdween ik weer in "Zorg met compassie" waarna mevrouw zich bezig ging houden met het aanroepen van Mark-en, Pieters en andere heren, die zij bleek te kennen en met wie zij even wilde uitwisselen dat het vandaag toch een stuk rustiger was dan anders in de sauna.

Ik las verder: "Je moet altijd onderscheid blijven maken tussen het gedrag van iemand en de persoon zelf. Het gedrag kan in ieders ogen ongewenst zijn, maar ook deze persoon heeft, als mens, de fundamentele goedheid in zich. Zowel in het belang van de ander als in het belang van onze eigen groei en ons eigen geluk, is het dan ook beter om ons niet van hem af te wenden, maar om hem juist op te zoeken en onze geest te trainen in het ontwikkelen van liefdevolle vriendelijkheid en compassie."

Ik wens jou (ook) een dag vol mededogen.

Jeannette