Gisteren las ik het boek "Stemmen van de Ziel" van Hans Siepel. Naast communicatiedeskundige en voormalig voorlichter van het Ministerie van Binnenlandse zaken is hij zoon, zoon van een moeder die dementie kreeg. Alzheimer, een ziekte van de hersenen. Hersencellen worden aangetast waardoor het denkproces van de mens wordt vernietigd.

Als zoon van die moeder legde hij een zoektocht af "langs diepe ravijnen en afschrikwekkende hoogten." De zoektocht ging over het willen begrijpen en verstaan van de ziel. Voorbij zijn eigen emoties, gevoelens en geschiedenis.

In die zoektocht ontdekt hij dat de ziel de menselijke persoonlijkheid meer dan de baas is. Zoals Thomas Moore daar over zegt: "De ziel heeft niets uitstaande met het Ego. De ziel is nauw verbonden met het lot en de wisselvalligeheden van het lot van altijd tegen de verwachtingen en dikwijls de verlangens van het ego is. Het concept van de ziel is niet persoonlijk en "niet-menselijk". De ziel is de bron van wie we zijn, maar het ligt ver buiten het bereik van onze vermogens haar te onderwerpen of te beheersen. We kunnen de dingen van de ziel koesteren, verzorgen, ervan genieten en eraan deel hebben, maar we kunnen haar nooit te slim af zijn of haar naar onze hand zetten of vormen naar het ontwerp van een eigenzinnig ego."

Ik haalde de was uit de droger en deed een nieuwe in de machine. Verschoonde het bed. Ruimde wat op in de huiskamer. En ondertussen vroeg ik mij af: zou ik ook zo dapper zijn om ; om deze zoektocht te gaan om te ziel te verstaan en bevrijden.

Reacties op dit blog