Altijd onderweg tussen angst en liefde, tussen hoop en wanhoop, van nooit genoeg, naar nu is het genoeg, tussen het plaatsgeven aan een ander en geen plek vinden voor zichzelf. Als een rots stond zij in de branding. En slechts heel soms was er zo'n moment, dan wilde ze even omkijken wie er achter haar stond. De angst om daar, achter haar, niemand te ontdekken deed haar doorlopen, met rechte rug. Niet van plan om de overgave naar verbinding in gelijkwaardigheid aan te gaan. Het was alles of niets. En omdat het nooit alles was, koos zij voor niets.

Alles of nooit

Het wordt nu of niets.
Oftewel alles of nooit.
Alles.
Alles of nooit.
Ik schreeuw mezelf dwars
door de woestijnen.
Alles.
Alles of nooit.
Ik wil niet ongezien verdwijnen.
Ik weet, het leven eindigt
in een eikenhouten kist.
En er zijn er amper zeven
door wie je wordt gemist.
Dus neem ik alles.
Alles of nooit.
Ik neem alles.

(c) Youp van ’t Hek

Reacties op dit blog