Soms zie je een thuisloos mens, lopend met een fiets. En die fiets is zijn of haar hele "hebben en houwen". De tassen, of soms maar één, vertegenwoordigen het materiële verleden en heden van deze mens. Een schijnbaar armoedig toonbeeld van een rijk verleden aan levenservaringen. Thuisloos en dakloos. Maar je hoeft niet dakloos te zijn om je thuisloos te voelen. Bij "thuisloos" moest ik denken aan haar, die -afgezet tegen de materiele situatie van de daklozen, zich omringt weet door een comfortabel thuis- zo nu en dan net zo thuisloos kan zijn. Haar handtas, eens een verzamelpunt van alles wat je maar beter bij je kon hebben en niet om verlegen moest zitten, laat nu een bescheiden portemonnaie zien, een kam en een pasje voor de regiotaxi. En daarbij een beschreven vel gelinieerd papier. 3/4 van het papier is beschreven. Haar levensverhaal. Of eigenlijk: waar het leven voor haar ophield. Het grootste trauma in haar leven dat zij zich kan herinneren heeft ze opgeschreven, en draagt zij bij zich in haar tas; omdat je het maar beter bij je kan hebben en er niet om verlegen kan zitten, als je het nodig hebt. De laatste woorden zijn: "einde huwelijk". En daarna is er nog 1/4 van het papier vrij, blanco, open om beschreven te worden.

Maar waar zal ze over schrijven? Wat is nog haar doel of taak hier op aarde? Heeft het leven nog zin? Nieuwe herinnering worden opgedaan, maar onvoldoende opgeslagen om een plek te krijgen op het nog onbeschreven deel van haar levensverhaal. In gedachten vlucht zij naar vroeger toen ze nog gelukkig was, geholpen door de vele foto's, vooral van lang geleden, die ze op kastjes, tafeltjes om zich heen heeft verzameld. Het worden er steeds meer. Het verleden groeit en voor het heden is steeds minder plek. Zo af en toe is haar geest helemaal hier, maar dan weer zoekt zij een andere tijd op of gaat onbewust aan de wandel in haar eigen incarnatiecyclus. De pijn in haar rug roept haar nog af en toe terug en doet voorkomen dat ze de band met de fysieke wereld verliest en door vreemde talen, tijden en werelden zwerft. Het fysieke lichaam dat nog verbonden is met de stoffelijke wereld doet nog een beetje denken aan de vroegere persoon, net als haar lach, die een lach van lang geleden is.

Reacties op dit blog