Dat je elke dag leert, mag geen nieuws zijn. Voor mij was het leren van gisteren een ervaringen, waarbij ik mijn ogen eerst niet kon geloven. Wellicht door het schrille contrast met de afspraak die ik even daarvoor had gehad of wijt het aan mijn ietwat naïeve kijk op de wereld. Terwijl ik, gezeten aan een tafeltje in een restaurant, door het raam naar buiten keek zag ik een groep jongeren. Je zou ze HPJ (Hangplekjongeren) kunnen noemen, maar de beweeglijkheid die ze lieten zien gaven een ander energetische beeld dan "hangen". Die energie "moest" inderdaad wat mee, zo bleek later, toen ik zag dat er één van de groep door de anderen in elkaar geslagen werd. Met verbazing zag ik het gebeuren en in een flits was het voorbij. En met een niets-aan-het-handje blik ging de groep verder met hun gesprek. Wat was dit?

Dit was oefenen.

Oefenen voor het èchie?

Gingen ze straks dan iemand in elkaar slaan?

Geen idee; het werd snel duidelijk, want ging als volgt verder:

De groep wachtte tot er voorbijgangers naderenden. Eén van hen bleef op het bankje zitten en de rest vertrok als groep. Om daarna rechtsomkeert te maken en de achterblijver van het bankje af te gooien, te schoppen en de slaan. Daarna vertrokken ze en lieten hun slachtoffer achter.

En dan maar wachten of er iemand van de voorbijgangers zich om het slachtoffer bekommerde.

Dat gebeurde. Mensen bleven staan en vroegen of ze hem konden helpen en wat er gebeurd was, waarna het "slachtoffer" wegwandelde en zich weer bij de groep voegde.

Even hoopte ik dat er een cameraploeg was van BNN, die een documentaire maakte over hoe voorbijgangers omgaan met zinloos geweld.

Maar, zo bleek, dit was geen zinloos geweld. Er was ook geen camera.

Was dit dan humor? Was het vermaak? Of een roep om aandacht?

Aandacht vragen kent vele gedaanten. Ik heb weer wat geleerd; een ervaring rijker en een illusie armer.

Even betrapte ik mezelf op de gedachte dat ik "de jeugd van tegenwoordig" niet begrijp. Maar dat is er één van alle tijden.

Ik ben opgegroeid in de tijd van "Meneer, kijk uit, u heeft poep aan uw schoen." En dan dubbel liggen van het lachen als mensen gingen kijken. Ik ben wel benieuwd door welke vorm van aandachtvragen deze jeugd als ze straks ouder(s) zijn zich door laat verbazen.

Een jaar of 15 waren ze denk ik.

Dat is mijn dochter ook vandaag geworden. Ik hoop dat ze veel aandacht krijgt vandaag. Positieve en liefdevolle aandacht.

Reacties op dit blog