Latte Macchiato en "Mijn leven als hond" van Martin Bril zijn mijn gezelschap als ik op het bankje in de voortuin plaats neem. 'n Nieuwe plek. Of eigenlijk, de plek is niet nieuw, maar wel dat het bank je er zo uitnodigend staat, in de volle voorjaarszon. Zal ik nog een blog schrijven vandaag over dit plekje in de voortuin en over mijn boek, waarin ik vorig jaar op, aan de hand van de boekenlegger te zien, pagina 54 ben geëindigd. Op zich vreemd dat ik deze "Martin Bril" niet in één keer heb uitgelezen. Voor een moment vraag ik me af wat mijn alternatief is geweest.

Dan komt hij langs. Een joch van 9 of 10 jaar. Kort geknipt haar, voor niet al te veel geld zo te zien en vooral praktisch, in zijn rechteroor een oorbel en zijn vertrouwde rugzak in zijn rechterhand.

Hij zet zich op het muurtje. "Zo lekker zacht" zegt hij, terwijl hij aait langs het blad van een plant in de tuin. "Net zo zacht als jouw beertje." zeg ik, me herinnerend dat hij daar eerder over sprak, toen ik vorige week in de tuin aan het werk was. "Ja, net als mijn beertje. Mag ik er één meenemen?" vraagt hij, het blad nog strelend". Met een "ja, hoor" geef ik hem toestemming. "Als je 'm in een glas water zet, komen er misschien wel wortels aan en heb je straks een eigen zacht plantje." suggereer ik.; halverwege mijn zin realiseer ik al dat dit bericht hem niet bereikt. "Ik vertel mijn beertje verhalen. En hij luistert altijd naar mij, mijn beertje", was zijn reactie. En: "mijn beertje is ook zo zacht." "Praat jouw beertje ook met jou?" vraag ik. "Ja, natuurlijk", antwoordt hij als vanzelfsprekend. Alsof er beren waren die niet spraken. "Ga je beertje ook vertellen over deze zachte bladeren?" vroeg ik. "Ja, en ik wil eigenlijk nog veel meer vertellen, maar ik moet naar huis. Dus ik ga maar...." "Doe dat maar, en misschien kun je de volgende keer weer komen en mag je van je vader of moeder wat langer blijven of kom je samen met hen even langs." Zijn gezicht vertelde mij dat hij liever met zijn beertje kwam. Huppelend liep hij verder, met het groene blaadje aaide hij langs zijn wang.

Moeilijk opvoedbaar, noemen ze dit beertje.

Reacties op dit blog