Dat kantoortuinen een bron aan inspiratie opleveren om blogs, columns of boeken(planken) vol te schrijven is een feit. Maar ook dat ik me niet meer voor kan stellen dat ik ooit dagelijks in een kantoortuin verbleef en daar op vruchtbare wijze mijn werkzaamheden deed. Met de context van een P&O-afdeling, waarin ook een personeelsplanningsbureau (lees: intern uitzendbureau) was gehuisvest maakte ik afspraken, overlegde ik over moeilijke kwesties, ontslag- en samenwerkingsproblematieken en creërde ik management development programma's. Het kan verkeren. Of eigenlijk het kòn verkeren.

Vandaag is mijn werkplek een ware kantoortuin. Zowel mijn lief als ik zitten op onze werkplekken en tevens hebben wij twee kantoorgenoten die zich over onze administratie buigen en over een administratief pakket waarmee we straks ongetwijfeld heel blij zullen zijn. Maar vandaag nog even niet dus. En vandaag realiseer ik me ook dat mijn creatiekracht tegenwoordig ongeveer tot het nulpunt daalt als er 4 mobieltjes, 2 PC's en een laptop, ge-tweet en getwitter in dezelfde ruimte zich verpozen.

Maar niettemin: deze blog staat er toch weer op. Een hele bevalling. En dat laatste woord doet me dan weer denken aan de prachtige film, die ik gister met mijn lief en haar zus bezocht: De gelukkige huisvrouw. Het heeft niks te maken met mijn blog van vandaag, maar zegt van alles over hoe in deze overvolle ruimte er toch nog voldoende ruimte is om mijn gedachten naar elders af te laten dwalen. Ach, misschien deed ik dat vroeger onbewust ook wel zo, in die kantoortuin: gewoon in mijn zeepbel gaan zitten en mijn bovenkamer voor andere dingen gebruiken.

Wat speelt zich in jouw bovenkamer af?

Jeannette