Vandaag heb ik een tigste poging gedaan om de knuffel van mijn zoon op te lappen. Met naald en draad werd een -vrees ik- laatste poging gedaan om het rode jasje met de gele sterren van de Sigikid-beer, (die overigens jaren "Parel" heeft geheten, naar de dochter van een vriendin van mij) weer tot aan geheel te maken. De stof is echter zover uit elkaar gevallen en verteerd, dat ieder naaisel op de ene plek een gat doet vallen op de andere. Maar zoals het ook mijn beer verging... die kon nog lang niet zonder mij, ook al was ik al 10.

Toen ik de website van Sigikid met enige melancholie bezocht, zag ik dat ook daar de knuffels vergankelijk zijn: er waren nieuwe exemplaren gekomen en die van mijn zoon was in geen velden of wegen meer te vinden. En da's maar goed ook, want er is natuurlijk maar één echte Sigikid. Alleen het muziekje is van alle tijden: Sternlein