Of ze naar de pagina van Facebook wilde gaan, was zijn vraag. Daarna vulde zij in het zoekveld de door hem opgegeven naam. De naam van een meisje, met 19 lentes al veel vrouw en ook nog heel veel meisje; de brug tussen die twee probeerde ze te slaan door een tikje overdadig gebruik van pikzwarte eyeliner. Ik deed het vroeger zelf ook en als ik om me heen kijk is het van alle generaties. De weg naar meer zelfverzekerdheid is slechts een dunne zwarte lijn maar maakt een wereld van verschil. “Niet doen, joh, het maakt je zo hard,” adviseerde mijn vader en mijn moeder vond het ordinair. Voldoende reden voor mij om het te laten zitten waar het zat, hun in onwetendheid achterlatend dat ze me hiermee een bevestiging gaven van mijn zelfverzekerder uitstraling.

Dit meisje op Facebook bleek inmiddels ook een brug over te zijn: “Het is mijn nichtje”, zei de man. Hij vertelde het op trotse toon. “Zo’n mooi meisje ook. Eén en al levenslust”. Met deze uitspraken maakte hij zijn associatie bij de ontmoeting met mijn dochter duidelijk. “Op 1 april is ze overleden; doodgereden door een gek die 130 reed waar je 80 mocht.” In de stilte die volgde, waren zijn tranen behalve zichtbaar ook hoorbaar. Een onverteerbaar verdriet om een groot verlies. Voorbij dit gevoel was er de dankbaarheid voor het zien van leven dat wel doorgaat. In de lach van een 15-jarige zag hij het verleden en de toekomst in één oogopslag. Het deed hem genieten van het nu.

Het was de avond van dodenherdenking.