Terwijl ik onder de douche sta vallen deze ochtend krachtige zonnestralen op mijn lichaam. De felle zon wint het van de verlichting die zich door het indrukken van een knopje laat zien. Alleen het natuurlijke licht van de zon is in staat om het wonder van de natuur zo helder te laten zien: door de huid van mijn benen zie ik de blauwe adertjes, sommigen tot spatader verworden in de periode van mijn zwangerschappen. Verder "spot" ik een aantal moedervlekken, waarvan ik me er één herinner uit mijn kindertijd, op dezelfde plek waar mijn moeder er ook een heeft. In mijn linkerkuit een verdikking. Te danken aan het stageproject van een fysiotherapeut ten tijde van de vakantie van haar leermeester: ook de handeling "frictie" kent zo haar beperkingen. Al weet ik nu, dat het niet haar schuld was, maar dat ik gewoon "au" had moeten zeggen, toen ze me daar zo te grazen nam. Op mijn scheenbeen verraadt een gele plek dat er daar van binnen hard gewerkt wordt aan het herstel van mijn lijf nadat ik mij ergens aan gestoten heb. Zomaar vanzelf, hoef ik niks aan te doen. Wordt voor me gedaan..... Verder omhoog ontwaar ik een aantal witte plekjes, de symptomen van de vitiligo die ik, ook vanaf mijn zwangerschappen, heb ontwikkeld. De "Oh, dat lijkt me erg" van anderen snap ik vanuit hun perspectief, maar voor mij horen de witte vlekken inmiddels bij mij, al vraagt mijn huid wel om wat extra aandacht en beschermingsfactor tig bij tijd en wijle en zie je mij meestal gekleed in de zon, iets waar ik natuurlijk niet onverdeeld blij mee ben. Die witte plekken: als ik ze niet had gehad, zou ik ze niet op de markt zijn gaan kopen, daar niet van. Maar nu ze er al zo lang zitten, zijn ze onderdeel van mij geworden. Net zoals een tijdje geleden een tandarts mij het oneerbare voorstel deed om het spleetje tussen mijn voortanden wel te kunnen "verhelpen." Mijn aandacht verplaatst zich naar een plekje vlak boven mijn voet: drie haren. Ja, dames, drie zitten er, 3 zichtbare wel te verstaan. Voor velen van ons zou dit betekenen "drie te veel", voor mij, met mijn verder van nature gladde benen, zitten ze daar prima. Voor mij geen wekelijkse ladyshave of "ik lijk wel een stekelvarken", want moeder natuur heeft mij behept met gladde benen, "dat dan weer wel." En terwijl ik sta, onder de douche, ben ik mij bewust, dat de zojuist beschreven benen er voor zorgen dat ik sta, dat ik op mijn benen sta, op eigen benen. En dat mijn benen mij dragen, dat mijn lichaam mij draagt.

Ik ben een wondergirl, omdat het leven een wonder is.

Ver-wonder. Ramses Shaffy zong het al. Verwonder!

Jeannette

P.S. een mooie gelegenheid om eens stil te staan of juist te lopen met je eigen benen, op eigen benen? Denk dan eens aan een wandelcoaching of een familieopstelling in de natuur. Op 20 minuten lopen van hier kwam ik gisteren deze kudde tegen in Amersfoort.

Reacties op dit blog