Getooid met indianenveren en eenvoudige kleding van een niet alledaagse stof zat zij op de rand van de fontein. In de stof van haar vaalkleurige rok waren voor wie goed keek pauwenogen te herkennen. Het was de rok van haar moeder geweest, een krachtig uitziende vrouw, die haar lange zwarte vlecht links van haar gezicht aan de voorkant naar voren liet komen. Een extra knoopsgat in de tailleband en de linten wat strakker gestrikt maakten de rok passend. Om het meisje heen leek het een feestelijk gebeuren; er liepen nog meer indiaantjes rond, maar die waren verkleed. En er liepen moeders die elkaar prezen om de heerlijke maissoep die zij voor deze feestelijke gelegenheid hadden bereid.

Even kreeg zij daarmee begrip voor de soepjurken waarin zij liepen, die flink detoneerden: een indianendorp opgetrokken in een jaren 60 landschap in West-Europa. En het goedbedoelde brouwsel dat men hier maissoep noemde leek in de verste verte niet op het smaakvolle goedje, dat zij gewend was opgediend te krijgen in haar kom in de stam waar zij vandaan kwam. Iedereen leek blij, met het feest en met elkaar al deden sommige geluiden haar meer herinneren aan de angst- en oorlogskreten uit haar dorp als de mannen op het oorlogspad gingen; feest zoals zij het kende was ècht feest, waarin er bloemen waren, er gedanst werd en muziek gemaakt en waarbij je de liefde voelde stromen.

De liefde voor elkaar, de leden van de stam waartoe zij behoorde en de liefde voor de natuur en het leven zelf. Deze liefde duidde op een groot verantwoordelijkheidsgevoel en betrokkenheid bij alles wat er zich afspeelde. Soms bleek deze verantwoordelijkheid een zware opgave en ging zij gepaard met de opoffering van persoonlijke behoeften en verlangens. En wanneer het gevoel van opoffering haar leek te overmannen, dan was er altijd weer die ene bijzondere vogel, die een symbool was voor betrouwbaarheid, verantwoordelijkheid en werk; het geschal van de lach van deze vroege vogel was er om het daglicht te verwelkomen. Dan was er ook in haar sprake van een ontwaken, dat verder ging dan het wakker worden voor een nieuwe dag. Er was een gevoel van opwinding over een nieuw begin, van tevredenheid over een prettige en nuttige taak, waar andere mensen mee geholpen werden. Met de groet van de vogel begroette zij haar innerlijke dageraad. Er was sprake van een nieuwe bewustwording en nieuwe energie stroomde naar binnen. Het licht van helder inzicht dat binnen handbereik lag. Een tijd van inspiratie en leiding.

Toen wist zij dat ze mocht genieten van de vrijheid om te vliegen, om te doen wat haar opwond en contact te maken met wat haar avontuurlijkheid stimuleerde. De gevoelens van opwinding en vitaliteit benadrukten het potentieel dat iedere dag in zich heeft. En daarmee werd zij uitgedaagd om enthousiast te blijven en niet helemaal op te gaan in de aardse aspecten van het dagelijks bestaan. Het deed haar genieten van het mooie werk dat het leven haar te bieden gaf.

Ja, op de foto wilde ze wel: zwart-wit was de foto; ze was pas vier jaar en haar kleuren zouden later pas begrepen worden. Wie goed kijkt ziet de kleuren en laat zich niet beperken door de kwaliteit van de camera die hem ter beschikking staat.