Zaterdag stond hij voor mijn deur: een gebruine jonge man, een gouden streepje op zijn voorhoofd, tussen zijn werkbrauwen, een kaalgeschoren hoofd en een vriendelijke lach op zijn gezicht. Hij was een monnik en sprak over de liefde. En vandaag was hij in Amersfoort om zijn geloof te verkondigen in waar de liefde over gaat. De dikke engelstalige pillen die hij ter verkoop in zijn handen had nodigen mij niet uit tot lezen, maar het gesprek, zijn stijl en voorkomen deden mij hem vragen of ik hem een bijdrage mocht geven om zijn werk voort te zetten. Ik heb geen idee of ik hem ermee beledigd heb, maar hij nam het aan. We spraken over de liefde en hoe het gebrek er aan of onbegrip niet alleen de geest maar ook het lichaam kan beinvloeden.

Aan het eind overhandigde hij mij een klein boekje "Bhakti, the Art of Eternal Love".. In de introduktie lees ik:

Love is one on the words we use most en understand least. The problem is that there are many kinds of love. One of the distinctions we can make between different kinds of love has to do with time, duration - how long love lasts. Some love lasts a few days, some lasts a lifetime, and some lasts forever. Most lovers aspire for the latter, but in vain.

De volgende dag haalde ik mijn zoon op van het station, en daar liep hij, de monnik, met een trolleykoffer, onderweg naar zijn trein, terug naar zijn tempel in Amsterdam. We groetten elkaar. Hij verbonden met zijn liefde en ik met één van mijne en met de liefde voor het leven.

Werken in dienst van de liefde kent even zovele vormen.