In een flits was ie er. Een flasback. Hij ging door zijn knieën; tussen twee services. Het was een tenniswedstrijd. -Je, ok, wedstrijdje. Niet langer dan 6 seconden. Dat was genoeg om weer een strik te hebben. In plaats van 2 lange sliertige helften waarover je maar zo kon struikelen. En geen moeder die hoefde te zeggen: "Je veters zitten los." En de flits? Die ging terug naar de tijd, waarin hij zijn moeder verdrietig aan keek en met een "Jij doen" zijn onmacht bij het vetersstrikken probeerde op te lossen. Als ik hem nu zou vragen of hij op de tennisbaan zijn veters had gestrikt.....het is hem zelf niet opgevallen.

Daar ging de flashback over. Over moeders en zonen, over leren en leerbaar, over tijd hebben en tijd krijgen, over bewust en over onbewust. Over klein zijn en groot worden. Over macht en onmacht. Over vragen en zorgen dat je iets voor elkaar krijgt. Over belangrijk en "lekker belangrijk". Eigenlijk zat in die strik vandaag alles.