Bezemen. Het kan op heel veel manieren, maar zelden zag ik het doen zoals ik het nu zie, als ik uit het raam kijk. De overbuurman, die kan bezemen. Die IS ook aan het bezemen, in zijn hele doen. Deze man bezemt, met lichaam en geest, vol overgave. Minutieus, geen blaadje tussen de tegels wordt vergeten. Dit bezemen is belangrijk, dat kun je zien: hij neemt er de tijd voor. Voor het proces en voor het resultaat. Het vergt energie, ook dat is zichtbaar. Hij is ook niet zo jong meer. En hij is nog wel even bezig. Voordat hij klaar is en weer naar binnen gaat. Wat doet hij nou? Hij bezemt over een plek waar hij al geweest is en nu liggen er zomaar weer blaadjes waar het eerst schoon was. Dit lijkt water naar de zee dragen, maar het IS bezemen. Bezemen onder een boom, waaraan nog zoveel blaadjes hangen, die een belofte voor de toekomst in zich dragen. De buurman weet dat. Voorlopig richt hij zijn aandacht op wat aandacht nodig heeft. De blik is gericht op beneden en niet op boven. Hij ruimt op wat was en is NU, aan het bezemen.

En de buurman, hij bezemde voort....