Of je het wel zeker weet? Spiegelt de ander jou met zijn of haar vraag de onzekerheid die uit jou ogen straalt of die de angst uit je porieën laat komen? Of wil de ander je helpen je zekerheid nog een keer te bevestigen? Voor hemzelf of voor jou? En wie eenmaal de stap neemt naar een beslissing, een ja of een nee, zal al snel geneigd zijn om daar bevestigend op te antwoorden. Want zeg nou zelf, juist bij moeilijke beslissingen zit je er zelf ook niet op te wachten om het monster van de twijfel weer in je bestaan toe te laten, nu je eindelijk dacht een zucht van verlichting te kunnen slaken.

In de mentale wereld leren we dat er mogelijkheden zijn om dingen zeker te weten. Met het maken van lijstjes met voor- en en nadelen misleiden we ons gevoel en laten we ons door de logica van een optelsom brengen naar een antwoord dat onze doelen bepaalt en de acties er naar toe. Opgedreven door de gemaakte afspraken in agenda's met geplande beslismomenten zetten we onszelf en de ander onder druk om keuzes te maken. Beinvloed door uitspraken van charmismatische leiders, die met veel overtuigingskracht gebracht worden; ze doen ons buigen naar links of rechts. En dan, als het ei gelegd is, vragen we: "Zeker weten?" En je hebt geen idee. Een "I don't know and I don't care" kan verlichting geven als het de vraag van een ander betreft. Maar voor mijn eigen vragen neem ik steeds meer de tijd die nodig is, die ik nodig heb. Omdat helderheid komt, met de tijd en niet op commando.

Omdat er achter elk zeker-weten een wereld van onzekerheid schuil gaat. De mind weet niets zeker, alleen het lichaam kan ons helpen, als wij ons herinneren en onze strategie leven, om aan onzekerheidsreductie te doen en om te durven twijfelen. Want om de twijfel te herkennen en erkennen hebben we een beetje moed nodig. Om toe te geven aan onszelf en aan anderen dat geen enkele keuze de juiste is. Omdat we met elke keuze voor het één iets anders uitsluiten.En omdat er geen goede en geen slechte weg is, alleen maar dè weg.

Daar moest ik aan denken toen ik het gebed las van Paulo Coelho, dat hij begin jaren 80 schreef en dat deze maand in Happinez is weergegeven, nadat een vriend van hem het gedicht weer op zijn pad bracht.

Op de dag dat ik van een ander mooi mens een kado kreeg, zomaar in mijn brievenbus. Een kado waarbij een kaart met de titel "De hemel waakt over je". Het was de kaart van de beschermengel. Dank je wel D.

Het gebed van Paulo Coelho begint zo:

Heer, bescherm onze twijfels, omdat de twijfel een vorm van bidden is.
Hij doet ons groeien, omdat hij ons ertoe dwingt om zonder angst
naar de vele antwoorden te kijken, die er zijn voor een en dezelfde vraag.
Heer bescherm onze beslissingen, omdat die beslissing een vorm van bidden is.
Geef ons moed om, na de noodzakellijke twijfel,
te kunnen kiezen tussen de ene en de andere weg.
Dat ons JA altijd een JA moge zijn, en ons NEE altijd een Nee.
Dat we, als we eenmaal een weg gekozen hebben, nooit meer zullen omkijken,
noch toestaan dat ons hart vermalen wordt door wroeging.
(....)

Ik wens je een mooie dag, waarop je durft te twijfelen.

Jeannette