In een houding van "hoe Flipper begonnen is" volgens Adèle Bloemendaal blader ik door het serieus (&) leuke twee-wekelijkse tijdschrift, aldus de omslag. De frequentie van uitgave is afgestemd op het beschikbare tijd van menige veertigster, dat dit blad tot doelgroep heeft uitgeroepen. Bij de column -owww, wat ben ik gek op leuke columns, van Tosca Nifterik (zonder n en ja, ook doelgroep) leef ik over haar verlangens om hippie te worden en een paar bladzijde verder ziek ik hem: De Afghaan. Zo één wilde ik er. Zo'n knuffelige jas met onbestemde frutsels eraan en vooral met veel haar, langs de kraag en de mouwen. Maar die kreeg ik niet. "Kind, wat moet je met zo'n jas, ziet er zo ordinair uit" en hoewel ik dat niet meer met zekerheid weet, ik denk dat mijn moeder dacht dat zo'n jas aan de kapstok zou stinken. Niet dat ze niet tegen stinken kon, want ze begaf zich jarenlang iedere dag naar het paard van mijn zusje om de stal uit te mesten en ik heb haar nooit over stinken horen klagen. Maar bij Afghanen werd dat toch een ander verhaal. Mijn moeder had een selectieve neus en nog steeds al begint de selectie te veranderen en bewegen wij als familie daarin mee. Maar dat is een ander verhaal.

Nu gaat het even over de Afghaan van destijds, de jas waarin José liep, en Rosalie en Ingrid uit 4H en die had er ook nog van die onwijs gave cowboylaarzen onder met precies de goeie spijkerbroek. Die laarzen kreeg ik ook, bij benadering maar net niet met die neuzen die Ingrid had en die spijkerbroek. Jammer, een ander merk. Dat was allemaal nog te doen, maar die Afghaan, die kwam er niet in.

In plaats daarvan gingen wij met mijn vader en moeder naar een "bevrinde relatie" in Leiden; wij -mijn zusje en ik- kregen een Leidse Duffel of voor wie dat meer zegt: een houwtje-touwtje jas. Allebei een knal rode. Ik voelde me er eerst net zo stijf in als het beest zich moeten hebben gevoeld toen hij zijn vacht prijs gaf. Maar eerlijk is eerlijk, die duffel was zo gek nog niet, al was ik de enige in de klas. Alleen jongens liepen er in, maar die hadden een zwarte of donkerblauwe en die was meestal van La Bruyiere, de dumpwinkel en dus ook een stinkjas, net als de Afghaan dus geen optie.

En nu ik van de leeftijd van het serieus (&) leuke tijdschrift ben, nu zou ik wel weer zo'n Leidse duffel willen. Een echte, ook al prikt ie in het begin misschien een heel klein beetje. Ik zou het op zijn minst wel weer even willen proberen, liever nog dan een Afghaan, want met serieus (&) leuk is het tegenwoordig niet af; het moet ook praktisch zijn en die franjes overal lijken me niet handig en mijn lief houdt al helemaal niet van bontige randjes langs jassen, ook al zijn ze nep, wat ik bij de Afghaan niet zeker weet overigens. "Nou èn?" zegt de ge-evrouwcipeerde partner "lekker belangrijk". Ja, inderdaad, lekker belangrijk. Ik vind het leuk om rekening te houden met wat mijn lief leuk vindt.

Over de Leidse duffel heb ik haar nog niet gesproken, wel even gegoogled waar die zich tegenwoordig laat kopen, want de bevrinde relatie is al lang op een plek waar ze geen jassen meer nodig hebben. Toen ik de prijs las besloot ik dat er wel een lekker warm en goedkoper alternatief te vinden is. Ach, en ze kriebelen vast ook, die èchte Leidse en ik weet ook niet of die kleur me wel staat en ach, die windstopper van vorig jaar is eigenlijk nog best OK.

Maar kiezen was toch even leuk. Ik heb er van genoten in ieder geval. Ik sluit mijn blog af en tegelijkertijd ontvang ik een berichtje van Twitter (o.g. tweet): "10 november is het de Dag van de Mantelzorg". En ik realiseer me dat mijn moeder inmiddels ook een jas heeft uitgedaan.