Wat een zonnige dag om de tuin in te gaan en te zien wat de natuur loslaat in deze tijd van integratie. Van loslaten wat niet meer nodig is om ruimte maken voor een fase van rust, van zich terugtrekken in de aarde. Van het lef hebben om terug te snoeien wat gebloeid heeft in te volste vertrouwen dat wat terug gesnoeid is in de lente weer tot een nog grotere bloei zal komen. Overgave, schoon schip, een uitnodiging aan Koning Winter om haar intrede te doen. En daarom bezemde ik vandaag, en snoeide, en harkte, schepte en veegde...

Een kleurige herfst-zondag-middag tussen alle bladeren en zelfs een bezoek van de zon. Het gaf een ander gevoel dan het prachtige gedicht van J.C. Bloem, dat ik ooit van een collega kreeg, en dat zo passend is bij deze tijd. Bloem was vast in een andere (emotionele) wave dan ik vandaag.

Er is geen gelijk, alleen een beleving van de werkelijkheid, ook in November.

NOVEMBER
Het regent en het is november
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.

En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove herinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.

Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan de tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

Ik wens je nog een mooie zon(nige)dag.

Jeannette