Dat vertelde ze: "Ze was er gister nog geweest." En het was prachtig weer, het najaarzonnetje had haar goed gedaan. Ze glom nog van oor tot oor als ze er over vertelde. Gezellig op een bankje gezeten en na de wandeling genoten van een kopje thee. Natuurlijk met iets lekkers erbij, zoals als ze dat gewoon waren om te doen, bij dit soort gelegenheden. Eigenlijk viel de wind best mee, voor de tijd van het jaar. En wat dan nog: "je kon je er goed op kleden en de stralende zon maakte een hoop goed."

Of ze lekker gegeten had... was de volgende vraag die aan haar gesteld werd. "Nee, dat niet, ze had nog niet gegeten..."

Ze deed haar jas uit en hing deze op de kapstok.

We vroegen ons af: zou ze zich het etentje met haar dochters nog ooit herinneren, zoals het zitten op het bankje. Een bank waar ze al in geen maanden meer geweest was.

En weer krijgen we van haar een les over genieten van het leven. Of het nu gaat om genieten van wat ooit was of wat is. Hèt leven bestaat niet: er is alleen een waarneming van hoe leven beleefd wordt. Zegt ze. In haar woorden.

Ze loopt naar het kistje en haalt er een papiertje uit: de verklaring van de echtscheiding van haar overleden echtgenoot van zijn vorige vrouw. "Is het klaar?" Ja, het is klaar en zorgvuldig scheurt zij het briefje in stukken: "Heb ik ook allemaal meegemaakt." Zegt ze.

"Ja mam, dat heb je allemaal meegemaakt."

Jeannette