Onrustig bladert ze door het stapeltje papier dat voor haar ligt; de afschriften, op zoek naar de bedragen, de af- en bijschrijvingen, de datum, het jaar, of eigenlijk is zij op zoek naar de tijd. De snelhechter houdt de dagafschriften bij elkaar en zij zou willen dat ze voor haar ook de tijd bijeen zouden houden. Als ik binnenkom kijkt ze op en zegt dat ze nog even op zoek is.

En dan huilt ze. Waarom? "Omdat het weg is?" Wat weg is? Ze zoekt verder op de door de schemerlamp verlichte tafel, die vol ligt met van alles wat belangrijk is en ook volkomen niet. Deze tafel, het epi-centrum van haar bestaan. "Dat weet ik eigenlijk niet?" zegt ze, terwijl ze verder zoekt naar de bewijsstukken van haar leven.

Ik loop naar de koelkast, vul aan en haal weg wat "over de datum" is. Een nieuwe week begint, een week in schemertijd.