Tussen de "rommeltjes" vond ze 2 brieven, of eigenlijk waren het kopiëen van dezelfde brief. Een papier zoals zij wel vaker tegen kwam, beschreven van links boven naar rechtsonder en daarna de alinea's nog overdwars gevuld met wat ook nog gezegd moest.

Ze las.

En daar, tussen een inboedel die zich langzaam liet uiteen halen, las zij de liefdesverklaring. De woorden die niet uitgesproken konden bij de crematie. Die niet gedeeld kon, ook niet achteraf, omdat het uitspreken ervan het verdriet te veel liet voelen.

Toen wist ze wat ze diep van binnen wist; dat ze uit liefde was geboren. Uit een prins en een prinses. Een rijk geschenk, wat ze vanaf die dag voegde bij alles wat er ook was (geweest).