Soms zijn er van die gelegenheden waarbij, hoe leuk, mooi en gezellig het ook is, er in de onderstroom een energie loopt die zegt: "Nog niet alles waar het over moet gaan, ligt op tafel." Zolang die onderstroom er is, is de één wat stiller dan gebruikelijk, de ander juist wat drukker of lacheriger en weer een ander is vooral druk met het ergens anders over hebben. Een soort van "Don't mention the war" uit Fawlty Towers-gevoel. En als de druk van deze onderstroom te groot wordt òf het einde van de bijeenkomst nadert dan is er òf iemand (of meerdere iemanden) die met buikpijn naar huis gaan òf er vindt een "deurknop-gesprek" plaats.

"Moet het niet nog ergens over gaan?" vraagt één van de aanwezigen.

En daar ligt ie dan, de bijna vergeten maar nog altijd aanwezige niet ontplofte bom uit de niet nader te noemen oorlog, want wij houden niet van ruzie.

Als de druk groot genoeg is dan geeft deze vraag opluchting en ontstaat ruimte om de bom te analyseren en daarmee onschadelijk te maken. Soms ook kan diegene die de vraag stelt tot bommenwerper benoemd worden en daarmee de eigenaar van de hele oorlog. Daarmee krijgt hij of zij niet alleen de last van deze oorlog te dragen, maar krijgt er vaak ook nog even de oorlogen van vorige generaties -zonder kadoverpakking- bij.

Daar moest ik even aan denken, nadat gister iemand de vraag stelde: "Moet het niet nog ergens over gaan?"

Het was mooi.

De bom werd geanalyseerd en nadat alle legereenheden hun eigen energieën van het slagveld terugtrokken ontstond ruimte voor een nieuwe vredelievende verbinding. Samen en in onafhankelijkheid van de verborgen familiegeschiedenissen.

Wat dat laatste betreft: ik stap zo in de trein en ga mijn nicht en mijn tante opzoeken: 16 jaar niet gezien.

Ik wens je een vredelievende dag en ... don't kill the messenger.

Jeannette