In haar centrum stond zij, stil, maar niet langer verstild. Ze hoefde niet meer weg te slikken wat haar had doen verstommen. Nadat lucht was gegeven aan verdriet van lang geleden, ontstond er nieuwe ruimte voor voorzichtige levensvreugde; een langverwachte vreugde, veel stiller en speelser, zo verbaasde zij zichzelf. Haar hart maakt een huppeltje en kon niet meer wachten en tegelijkertijd wist zij: "Als ik nu niet wacht, neem ik iets niet".

Zo kon zij in liefde blijven staan, volledig verbonden met zichzelf.

Zij nam haar eigen lot in handen en daarmee haar levensgeluk. Zoveel en ook niet meer dan dat.