Wie open staat voor de wetten van synchroniciteit is nooit meer verbaasd. Nooit wordt dan overigens ook een relatief begrip. En dat wist ik al, want als ik in mijn leven "nooit" zei, dan stond hetgeen waar het over ging meestal de volgende dag voor mijn deur. Dus waarschijnlijk blijf ik mij gewoon verbazen. Vandaag kreeg ik alweer een gedicht. Zo mooi. Ik plaats het hier. Het is van Gerdine Smit. Uit de tijd dat zij haar pad volgde bij Phoenix opleidingen, verwacht ik zo.

Erfenis

Zeven vrouwen achter mij in lijn
Grootmoeders moeder en verder
Uit wie ik geboren ben

Ga
Zeggen ze
verder
dan onze gevangenheid

Tijd is nu
Door ons
In jou

Verder
Meer zeiden
Ze niet

Dus ik ga.

Ik wens je een mooie dag.

Jeannette

De afbeelding bij deze blog is van Magdalena Pulmans