Onder de douche, als de stralen van boven over me heen vallen, dan weet ik het zeker. Wat ik ga doen en wat ik wil en ook hoe het dan zal gaan. Dat ik schrijver word van de mooiste columns. Dat ik dan schrijf over wat er gebeurt in mijn leven. Bijvoorbeeld dat ik door mijn rug ben gegaan en over de ongemakken die dat oplevert. En dat iedereen dat dan leuk vindt. Om te lezen dan. Omdat het ontzettend interessant is om te weten hoe ik dan tussen twee tenen de dop van de shampoofles oppak en de fles na gebruik op dezelfde wijze weer terugzet. Over hoe zo'n rugkwestie me mijn verbinding met de apen doet beseffen. En dat ik dan niet hoef uit te leggen dat ik daarmee doel op mijn tenen en niet op de shampoo. Omdat ik een slim lezerspubliek heb, dat die uitleg niet nodig heeft. En dat ze dan een beetje lachen als ze zich erin herkennen dat ze het al gesnapt hadden. Waarna ze zich die keer herinneren, dat ze zelf rugpijn hadden en wat ze toen gedaan hebben -of gelaten natuurlijk- om het over te laten gaan. Dat dat hen heel veel geholpen heeft en ik daarna allemaal mailtjes met goed bedoelde tips in mijn postvak ontvang. Dat ik van zo'n volle mailbox dan weer chagrijnig wordt en daar ook weer een column aan wijdt omdat ik van Nico Dijkshoorn weet dat chagrijn een geweldig goeie pose is om in columns te verwerken. Dat je dan altijd live wel weer meevalt als je ineens ook blijkt te kunnen schaterlachen. En dat ik dat natuurlijk ook ga meemaken, als ik vanwege mijn waanzinnig populaire columns ook live optredens ga verzorgen, mijn columns voorlezend of stand up, omdat ik de inspiratie uit de zaal aangereikt krijg en daar à la minute lachwekkende en scherpzinnige dingen over weet te zeggen, die mensen boeit en inspireert. En dat mijn columns dan uitgebracht worden als verzamelde werken, omdat ze zo mooi over het echte leven gaan, maar dat ik dan geen kanker krijg, zoals Martin Bril. Nee, dan ga ik er gewoon bij zingen en heb ik leren pianospelen en verhaal ik over mijn successen en mislukkingen in het leven, grote in de liefde en kleintjes in de sportschool, zoals Mylou Frencken. En dat als je dan mijn website bezoekt daar ook groots aangekondigd staat dat binnenkort al mijn columns on line te lezen zijn. En tijdens mijn optredens in de theaters ontmoet ik nog meer mooie mensen, die stof tot nadenken èn nieuwe columns geven, omdat in al het "zijn" weer een nieuwe wording zit, wording van teksten, gedachten, gevoelens en nieuw leven. Als spiegel van de mensen, hun gedrag, hun zieleroerselen, hun zin en hun onzin. Zo groot wordt het dan, als ik zo onder de douche sta. Maar voorlopig spoelt mijn "zeker weten" met het dichtdoen van de kraan gewoon weer door het doucheputje.

En mijn rug... die doet het weer.

Fijne week,

Jeannette