In haar eigen tuintje, kon ze uren dolen. Vol liefde strooide zij de bloemen uit het mandje aan haar arm. Langzaam dwarrelden de blaadjes op het bloembed en namen hun plek in op een groen tapijt. En steeds opnieuw genoot zij van de aanblik van het zien daarvan; tot ze ontdekte dat zij geen idee had waar haar eigen bloem mocht staan. Noch kon zij de plek vinden vanwaar zij ooit was geplukt. Schijnbaar ongeknakt en licht gebogen, vervolgde zij haar weg, wandelend in haar tuintje; vol liefde zorgend voor wie wel een plek had in de bloemenzee. Tot zij op een dag een belangrijke ontdekking deed, midden in de kern van deze bloemen tuin ontdekte zij een een frisuitziende zachtgroene bedding, waarin zij haar bloem planten kon. Nog wat onwennig zocht ze steun bij het volgroeide gewas om haar heen, en genoot van de luwte. Maar na enige tijd voelde zij zich sterk genoeg om op eigen kracht te groeien; in de richting van de zon: zij opende haar bladeren en genoot van het volle licht dat haar de weg wees, in de richting van verdere groei in haar leven. In haar eigen bloementuin.

Vrij naar een ontdekking van een deelnemer van een van mijn workshops.