Tijdens een familieweekend kwamen dichters en dichten ter sprake. Van Maria Vasalis daarom vandaag dit mooie gedicht, om je week mee te beginnen.

Het ezeltje

In de korte, blauwe schemering

deed ik een kleine wandeling.

De grond was rood, gebarsten-droog.

De lucht was dun en vreeslijk hoog,

en blauwe distels stijf en grillig

ritselden driftig en onwillig.

Stil grazend naast een grijze rots

zag ik opeens op hooge beenen

een jonge ezel; zijn oren schenen

doorzichtig,zijn gelaat was trotsch,

zijn lange, ambren oogen blonken

als water ernstigen bezonken

en onpartijdig was zijn blik.

En na een korte felle schrik

verstarde ik in verwondering.

Of kan het eerbied zijn geweest

voor dit schoon, ongeschonden beest,

waarmee ik langzaam verder ging?

Een pijnlijke herinnering:

zoo ben ik vroeger ook geweest

Die gaafheid en zachtzinnigheid,

onzware ernst en droomrigheid,

o kon ik dat nog ns herwinnen

kon ik nog ns opnieuw beginnen.