Wat ik daarmee bedoel? Geen echt idee eigenlijk. Kwam zomaar naar boven die titel voor mijn blog vandaag. Waarvoor ik geen inspiratie heb, geen onderwerp, geen inhoud. Hoeft ook niet, net zo min als ik vandaag een blog "hoef" te schrijven. Ik hoef vandaag niks. En op zo'n dag doe ik ook lekker niks en tegelijkertijd van alles. Maar omdat het in een zo'n niks-hoeft-erige stemming gebeurt voelt het als saaiheid met een geluksfactor. En zo zijn alle boodschappen gedaan, ruimde ik samen met mijn dochter haar kamer op. Of beter gezegd: werd deze ontdaan van alles wat het predicaat "mwah" kreeg als ik het met een vragend gezicht omhoog hield.

En nu is haar kamer weer dochter-fähig, de vuilnisbak vol, zijn we een zak-voor-max-nieuwe versie rijker en draag ik een mwah-ketting die ik echt fantastisch mooi vindt.

Daarna deed ik de weekend-boodschappen in een tempo waar een slak vast geen ademnood van krijgt, diefde ik de hele reeks tomatenplanten; belde veel te lang (maar volgens wie dan wel?) met een vriendin die terug is van vakantie. Telde ik mijn zegeningen na 2 berichten over borstkanker in mijn omgeving met als tussenstand 1 borst minder en maandag voor de andere borstenbezitster een eerste gang naar de chemozak. Mijn broek kwam bijna kreukloos uit de nieuwe wasmachine en heeft dientengevolge bijna geen strijkijzer meer nodig. De radio laat weten dat Prins Albert van Monaco in het huwelijk is getreden. Ik ruim de krant op, waarop voorpaginanieuws vermeldt dat politicus Maxime Verhagen heeft gezegd dat hij denkt wel emoties te hebben (I call it a day).

Terwijl ik deze blog schrijf, lik ik met 1 vinger aan de staafmixer die mij ter rechterzijde wordt aangeboden door mijn lief: "Guacamole... door je dochter gemaakt. Wat vind je ervan?"

Heerlijk: meervoudige zaterdagse saaiheid met een hoge geluksfactor; smaakt naar meer.

Jeannette