De 3 dames laten zich het beste omschrijven als Rachel Hazes 1, 2 en 3. Een soort Kwik, Kwek en Kwak die vlak voordat ze aan boord van de sloep stapten nog even de haarlakbus ruimschoots zijn werk hadden laten doen. Of misschien was het Mario zelf geweest die hun coiffures storm- en waterbestendig had opgeknapt. Niks ten nadele van Rachel of van de 3 dames, maar jah.... zo weet jij als lezer direct wat ik zo ongeveer voor me af zie spelen. Overigens waren ze minder zonnebank- en verre-oord bruin, maar dat zou nog kunnen komen als het verpozen met hun mannelijke metgezel nog even zou gaan duren (waar een geoefenend oog zo van kon zien, dat dat niet het geval zou zijn). Een middagje ok, maar geen vastigheid; hij was al zo vaak van een kouwe kermis thuisgekomen.

De grijze krullen van pa, zeg maar Dagobert, maar dan echt anders (minder rijk èn minder krenterig zo te zien) komen springerig en schijnbaar jongesachtig door het gaatje aan de achterkant van zijn zonnepet. Hij steekt een sigaar op; na gedane arbeid. De opa-achtige geur verraadt zijn ware leeftijd; het quasi rustige gesprek dat zich afspeelt aan de tafel wordt gecompenseerd door een permanent trillende voet in een afgetrapte bootschoen. Die had ie nog van zijn vorige leg; een van de weinige materiële zaken die zijn ex 'm met liefde had laten behouden.

"Goh, 't is toch net vakantie zo'n daggie varen, vinj nie'" sprak één van de kwaaksels, hetgeen door de anderen gretig werd beaamt. De 3e vroeg zich hardop af waar ze zo gingen eten.

"Kom, dames, we gaan", spraken de afgetrapte schoenen. K3 stond op het verliet het etablissement.

Ze gingen, het geld voor de huur van de sloep, achterlatend op de tafel.

't Was toch bijna vakantie, vinj niet?

Jeannette