Timide staat hij tegen de muur van het kaartverkooploket. Zojuist afgezet. In zijn handen een kaartje voor de boot, dat hem zojuist door een van de mannen in de handen werd gegeven. Ze lopen weg.Hij blijft achter. Van zijn ene been op zijn andere, schijnbaar relaxed zet hij zijn niet-stand-been tegen de muur. Zoekend kijkt hij rond terwijl hij daar niet vindt wat hij zoekt. Of eigenlijk: hij zoekt niet. Hij "digest", verwerkt wat achter hem ligt zonder dat daarbij ruimte blijft voor wat voor hem ligt. En ook voor het nu is er te weinig gronding. Niemand die weet wat er in hem om gaat. "Je bent niet helemaal alleen, al voelt het misschien even wel zo," zeg ik tijdens het passeren. Met een blik die het midden houdt tussen verwarring en een 'ok, dank je wel', reageert hij, de jongen die zojuist een lift kreeg naar de boot van agenten.

Even verderop klaagt een mevrouw over de lengte van de riemen waarmee sommige mensen hun hondjes aangelijnd hebben.

De boot vertrekt.

'Goedemiddag dames en heren.'

Jeannette