Nog dezelfde middag maak ik een rondje langs de andere kant van Vlieland. Het is vlak na aankomst van de middagboot en blijkbaar is dat een bij kamperend Nederland een favoriete boot. Sloegen de meeste arrivals van de vroege boot linksaf, nu waren het vooral bepakte en gezakte fietsers voorzien van plunjezakken, tenten en tassen die op de meest creatieve wijzen aan hun vehikel werden bevestigd of iets wat daarvoor doorging. Verder reed er een mevrouw met een volkswagenbusje, maar dan niet van Volkswagen, af en aan met ‘Joehoe’ roepende adolescenten en hun bagage. Het ‘joehoe’ gold zowel als uiting van hun stemming als bij wijze van begroeting van gelijkgestemden die zij – zo kwam het mij voor- tenminste voor de 10e keer hier troffen. Aangekomen op de plaats van (hun) bestemming, kampeerterrein Stortemelk, concludeerde ik –wellicht ten onrechte- dat dat laatste zo maar zou kunnen. Hier werd een mens verrast door een duinterrein met prachtig her en der staande De Waard-tenten. Uit mijn kampeerperiode herkende ik vele Zeemeeuwen en Albatrossen met vario-luifels à la de Lepelaar. U ziet: er spreekt hier een kenner, zij het één van weleer. Maar dat valt hier niet op. Rondkijkend zag ik velen “van weleer” getrouwen. Meldde ik op de blog van gister de mensen hier te kennen, mijn opvolgende categorisering blijkt bij nader inzien niet compleet. Ik voeg daar na deze fietstocht graag nog aan toe de “wij gaan het liefst naar een camping waar de wc-rol nog onder de arm gaat-campinggast”, de “ik heb in de jaren 70 besloten wat voor type ik ben, en daarin ben ik consekwent-kampeerder”, de “deze rok heb ik van mijn moeder geërfd en zij van de hare zo moeder zo dochter kampeerster”, de dit t-shirt draag ik als 5 weken dus waarom zou ik dat veranderen –meestal mannelijke- kampeerder”, en tot slot –en die vind ik het meest confronterend- de “het is hier gezellig, zelfs als het regent hebben we niks nodig maar wel alles bij ons, inclusief de kinderen- kampeerder”. De scheerlijnen staanoveral strak gespannen, wat geen overbodige luxe lijkt gezien de wind. De op de hand gedane was heeft maar 10 minuten nodig om te drogen en hier geen verbodsborden om je was in de bomen te hangen. Bomen zag ik niet en niemand stoorde zich aan de schijnbare ongeorganiseerdheid van dit reservaat. Op mijn vraag aan iemand die hier hoorde –de mevrouw van het busje dat ik eerder zag rijden- of ik even een rondje over de camping mocht lopen kreeg ik een vriendelijk lachende opgetrokken wenkbrauw en een ‘tuurlijk’. Hier geen bordjes verboden toegang; alles is hier voor en van iedereen. Ik zou mijn huidige hotelkamer op het eerste gezicht node verruilen voor een Stortemelks-perceeltje, maar betrap mezelf er op dat ik er rondloop met een blik van “als de kinderen het leuk vinden en er is hier nog meer te doen, dan misschien toch iets voor volgend jaar”. Om deze gedachte direct weer naar de achtergrond te dringen als ik de drukte van de door de surfschool ingenomen plekken op de camping zie. Ik verwacht een bak herrie in de avonduren en schrap de optie, al blijf ik erbij dat ik –na even wennen- verwacht helemaal verknocht te kunnen raken aan de mooie plek in de duinen die zo ‘puur kampeerderig en gemoedelijk’ aandoet. Zo’n plek waar je naar toegaat en even moet leren onthaasten en ont-luxen (weet niet of dat een woord is). Zo’n plek waar je naar toegaat met te weinig bagage, althans dat denk je. Want achteraf blijkt dat je meer dan genoeg had aan twee “setjes”, één voor zulke stralende dagen als vandaag, en één voor als het regent. En wat nou die kleur blauw past niet bij groen?

De nieuwe arrivals worden meestal hartelijk ontvangen door de gevestigde orde, iets dat mij de indruk geeft dat mensen hier al jaren komen, elkaar kennen en het hier leuk hebben met elkaar. Wat wil een mens nog meer. Een jacuzzi? Die is wel beschikbaar in het Badhotel Bruin waar ik mijn intrek heb genomen. Maar een jacuzzi alleen… of zal ik iemand van de Stortemelk hier introduceren; misschien die ene met dat t-shirt van 5 weken? Nemen we de t-shirts van alle vrienden ook gelijk mee en die hangen we dan weer te drogen op de camping. Heel efficiënt en integratie bevorderend, hou ik wel van. Alles heeft zijn charme en alles heeft zijn prijs, en daarmee bedoel ik niet alleen de materiële.